PRACA PEDAGOGA KOREKCYJNEGO


Europejski Tydzień Świadomości Dysleksji

       W szkole wielu uczniów natrafia na przeszkody, których nie są w stanie pokonać. Najczęściej bariery stojące na ich drodze mają swoje źródło w opóźnieniach rozwojowych, powstałych w wyniku współdziałania niekorzystnych czynników: choroby, niskiej dynamiki rozwoju, negatywnego oddziaływania środowiska rodzinnego lub szkolnego. Niepowodzenie w nauce spowodowane powyższymi przyczynami może prowadzić do silnego napięcia emocjonalnego, co wiąże się ze szkołą. Dzieciom towarzyszy utrata wiary we własne możliwości. Lęk przed nieuchronnym niepowodzeniem zmusza do wycofywania się z zadań wymagających wysiłku intelektualnego. Z dziećmi doświadczającymi powyższe problemy podejmuję terapię pedagogiczną, polegającą na działaniach ukierunkowanych na wyrównywanie różnic szkolnych. Na początku roku szkolnego dokonuję diagnozy dzieci rozpoczynających naukę w szkole. Badanie dotyczy dojrzałości szkolnej uczniów. W ujęciu S. Ziemskiego "diagnoza to rozpoznanie badanego stanu rzeczy, przez zaliczenie go do znanego typu lub gatunku, przez przyczynowe i celowościowe wyjaśnienie tego stanu rzeczy, określenie jego fazy obecnej oraz przewidywanego dalszego rozwoju. Celem diagnozy pedagogicznej jest ocena poziomu sprawności dziecka w porównaniu z wymaganiami programu szkolnego. Uczniowie badani są za pomocą testów z zakresu sprawności grafomotorycznej, analizy i syntezy słuchowej, wzrokowej, słuchu fonematycznego, znajomości liter, czytania, pisania, operacyjnego rozumowania, wiadomości i umiejętności matematycznych. Odbywa się ona również na podstawie analizy jakościowej błedów popełnianych w dyktandach, czytaniu. Kompleksowa diagnoza uwzględnia opinie nauczycieli, pedagoga, logopedy, rodziców. Duże znaczenie ma rozpoznanie charakteru trudności, które dziecko napotyka w nauce, ustalenie, jakie były stosowane środki pomocy, jakie odniosły efekty. Wielu informacji o rozwoju dziecka dowiaduje się podczas indywidualnych rozmów z rodzicami. Na podstawie rezultatów przeprowadzonej diagnozy opracowuję program terapeutyczny, bądź podejmuje działania profilaktyczne. Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne prowadzone są w grupach bądź indywidualnie. Wobec tego uczniowie kwalifikowani są na nie na podstawie charakteru funkcji zaburzonych, stanu emocjonalnego dziecka.

       Zajęcia mają odmienny charakter od zajęć lekcyjnych, prowadzonych w szkole. Terapeuta nie uczy i nie ocenia. Wprowadza korekty i szuka sposobów przezwyciężenia trudności. Zasady terapii pedagogicznej różnią się od zasad pracy w szkole, uwzględniaja specyfikę pracy z dzieckiem o nieharmonijnym rozwoju, jego warunki rozwojowe, możliwości poznawcze. Staram się stwarzać dzieciom okazję od osiągania sukcesu poprzez proponowanie prostych, dostosowanych do ich możliwości ćwiczeń, co jest niezbędne dla zbudowania właściwej postawy motywacyjnej. Sprzyja temu również zasada kompensacji zaburzeń, czyli łączenie cwiczeń funkcji zaburzonych z ćwiczeniem funkcji niezaburzonych. Bardzo ważna jest zasada powolnego stopniowania trudności w nauce czytania i pisania, która pozwala nie tylko na prowadzenie ciągłej diagnozy jego postępów i kontrolę efektów podjętych działań, ale również uwzględnia złożoność czynności i możliwości percepcyjne dzieci. W pierwszej kolejności ćwiczę funkcje najbardziej zaburzone i najsłabiej opanowane umiejętności. Z dziećmi należy pracować systematycznie. Regularność pracy ma olbrzymie znaczenie dla efektywności całego procesu, dlatego zachęcam rodziców do przyglądania się w jaki sposób przekazuję umiejętności, aby mogli wspomagać mnie i pomóc dziecku nie krzywdząc go i nie zmuszając do nauki. Pomoc rodziców jest ogromna. Wykonywane w domu ćwiczenia powodują szybsze nabywanie umiejętności i wiadomości.

       Dla urozmaicenia zajęć korzystam z wielu technik, które wymagają połączenia gry i zabawy z nauką oraz usprawnianiem określonych funkcji. Najbardziej popularną techniką relaksacyjną, ale również rozwijającą sprawność psychomotoryczną na moich zajęciach jest Kinezjologia Edukacyjna Dennisona. Z zakresu matematyki pracuję zgodnie ze wskazówkami E. Gruszczyk-Kolczyńskiej. Metody służące eliminowaniu trudnosci w czytaniu i pisaniu to metoda 18 struktur wyrazowych, metoda opracowana przez E. Mickiewicz. Elementy terapii baśnią wykorzystuję, gdy dziecku sprawia trudność myślenie logiczne. Stosując się do powyższych zasad i wykorzystując metody sprawiam, że uczniowie chętnie uczęszczają w zajęciach. Widząc zadowolenie dzieci i ich sukcesy wierzę, że praca ta jest potrzebna.

mgr Sylwia Malinowska